Cantico delle Creature

Altissimu, onnipotente bon Signore,
Tue so’ le laude, la gloria e l’honore et
onne benedictione.
Ad Te solo, Altissimo, se konfano,
et nullu homo ène dignu te mentovare.

Laudato sie, mi Signore, cum tucte le
Tue creature,
spetialmente messor lo frate Sole,
lo qual’è iorno, et allumini noi per lui.

Et ellu è bellu e radiante cum grande
splendore:
de Te, Altissimo, porta significatione.

Laudato si’, mi Signore, per sora Luna e
le stelle:
in celu l’ài formate clarite et pretiose et
belle.

Laudato si’, mi Signore, per frate Vento
et per aere et nubilo et sereno et onne
tempo,
per lo quale, a le Tue creature dài
sustentamento.

Laudato si’, mi Signore, per sor’ Acqua,
la quale è multo utile et humile et
pretiosa et casta.

Laudato si’ mi Signore, per frate Focu,
per lo quale ennallumini la nocte:
ed ello è bello e iocundo et robustoso et
forte.

Laudato si’, mi Signore, per sora nostra
matre Terra,
la quale ne sustenta et governa,
et produce diversi fructi con coloriti fior
et herba.

Laudato si’, mi Signore, per quelli che
perdonano per lo Tuo amore

et sostengono infirmitate et tribulatione.

Beati quelli ke’l sosterranno in pace,
ka da Te, Altissimo, sirano incoronati.

Laudato si’, mi Signore, per sora nostra
Morte corporale,
da la quale nullu homo vivente pò
skappare:

Guai a quelli ke morrano ne le peccata
mortali:
beati quelli ke trovarà ne le Tue
sanctissime voluntati,
ka la morte secunda no’l farrà male.

Laudate et benedicete mi Signore,
et rengratiate et serviateli cum grande
humilitate.

(uit: Ossola, C., Segre, C. (red.), Antologia della poesia italiana, vol.I, Torino 1997)

Allerhoogste, almachtige, goede Heer,
van u zijn de lof, de roem, de eer en alle
zegen.
U alleen, Allerhoogste, komen zij toe en
geen mens is waardig U aan te spreken.

Wees geprezen, mijn Heer, door al uw
schepselen,
vooral door mijnheer broeder Zon,
die de dag is en door wie gij ons verlicht.

En hij is mooi en straalt met grote
pracht:
van U, Allerhoogste, draagt hij het teken.

Wees geprezen, mijn Heer, door zuster
Maan en de sterren:
Aan de hemel hebt Gij ze gevormd,
helder en kostbaar en mooi.

Wees geprezen, mijn Heer, door
broeder Wind,
en door de lucht, bewolkt of helder, en
ieder jaargetijde,
door wie Gij Uw schepselen leven geeft.

Wees geprezen, mijn Heer, door zuster
Water, die heel nuttig is en nederig,
kostbaar en kuis.

Wees geprezen, mijn Heer, door
broeder Vuur
door wie Gij voor ons de nacht verlicht:
en hij is mooi en vrolijk, stoer en sterk.

Wees geprezen, mijn Heer, door onze
zuster moeder Aarde,
die ons voedt en leidt,
en allerlei vruchten voortbrengt, bonte
bloemen en planten.

Wees geprezen, mijn Heer, door wie
omwille van Uw liefde vergiffenis
schenken
en ziekte en verdrukking dragen.

Gelukkig wie dat dragen in vrede,
want door U, Allerhoogste, worden zij
gekroond.

Wees geprezen, mijn Heer, door onze
zuster de lichamelijke Dood,
die geen levend mens kan ontvluchten:

Wee hen die in doodzonde sterven:
gelukkig wie sterven tijdens het
verrichten van Uw allerheiligste wil,
want de tweede dood zal hun geen
kwaad doen.

Prijs en zegen mijn Heer,
en dank en dien Hem in grote
nederigheid.

In een wereld die zowel belofte als gevaar inhoudt en dus onzeker is, wordt gezocht naar een zekerheid, een God. Deze God wordt ook gevonden en laat zich kennen in woord en daad. Telkens weer blijkt de boodschap een diepe zorg om hoe de mens met de aarde en de medemens omgaat en dus een bevestiging van de vrije wil. Geworpen in de wereld met vrije wil is de mens aangewezen op zijn intelligentie om te overleven. een intelligentie die moet wedijveren met wellust in al haar vormen, want die hebben de planeet kapot gemaakt.

In alles huist een teken van de goddelijke oorsprong, dat kan reageren op een goddelijke inspiratie in de mens. Zo was het niet zinloos dat St. Fransiscus tot de vogeltjes predikte. Alles staat uiteindelijk in verband met alles, dus zijn preken komen ook bij ons aan, niet alleen inhoudelijk, maar ook het diepe besef dat al het levende leeft!