Ik ben van één van mijn principes afgestapt, namelijk het principe: wees lief voor dieren. Dat zit zo:

Eind vorig jaar brandde het appartement naast mij (slechts een éénsteensmuurtje scheidt ons) volledig uit. Onderburen ternauwernood gered, een gat in het dak gezaagd etc, u kent het wel. Had de wind uit een andere hoek gewaaid, was ik ook het haasje geweest. Nu was het andere buurpand de klos.

Nu heb ik alleen maar een paar scheuren in mijn pas geverfde muur (mijn huis wordt een paleisje verzeker ik u). Die zijn ontstaan dan wel door de hitte van de brand, dan wel door het aanhoudend gedril van drilboren in deze muur.

Dat zit zo: het pand wordt gerenoveerd.

Het pand wordt sinds meer dan een maand gerenoveerd en wel vanaf zeven uur ‘s ochtends.

Ik geloof heilig in het niet-zetten van de wekker. Ik denk dat het een groot goed is als je natuurlijk wakker kunt worden.

En zo kan het gebeuren dat ik nog wel eens om half twee ‘s nachts naar bed ga (ik zie vaak na tien uur ‘s avonds het licht) en om negen uur wakker word, uit bed spring en enthousiast weer aan het werk ga.

Dat hele ritme is nu naar de knoppen. Want de bouwvakkers beginnen om zeven uur te hameren en te doen.

Dat doen ze ongeveer een kwartier, half uur lang, en daarna gaan ze, ik weet het niet, koffie drinken of zo. Op deze manier weten ze zeker dat iedereen weet dat ze heel hard werken al heel vroeg.

Mijn hele ritme is weg. Ik ga slapen en lig me al te verbijten op de volgende ochtend. Ik ben een wandelende zombie. Om 5 uur ‘s middags val ik meestal in slaap.

Een gesprek met de verhuurder leverde weinig op. Ik kreeg uiteindelijk een troela aan de lijn die staalhard beweerde dat er niet geboord werd. Ik zei dat er wel geboord werd, al minstens drie weken (toen). Zij zei dat dat niet zo was. Ik zei dat ik er woonde en zij niet. Ik zei ook dat ze me vooraf wel eens op de hoogte hadden kunnen stellen van deze werkzaamheden. Zij zei dat ze niet van de afdeling communicatie was. Ik zei dat ik die indruk al had. Toen had ik haar grote bek gesnoerd.

En nu ook nog de muizen. Tot voor kort zaten ze alleen in de keuken. Ik gun ze een broodkruim hier en daar (al zijn die er steeds minder te bespeuren), maar nu trekken ze op naar mijn (slaap)kamer. Ze knagen. Afgelopen nacht ben ik twee keer wakker geworden door dat geknaag. Ik zou bijna denken dat het ratten zijn. Gisteren zag ik waar ze knagen: er zitten vele gaten in de plinten.

Nu heb ik twee pallets muizengif gekocht. Ik schep het gif met grote scheppen de plinten in. Hahaaaa. Het kan me niet schelen of ik de Europese wetgeving schend of niet. Misschien vallen de korrels wel rechtstreeks in het eten van de onderburen, het kan me niet schelen.

Ik ben er zat van. Ze moeten dood. De muizen moeten dood.