Ik moet denken aan een prachtige meerdelige documentaire die ik over C.G. Jung zag. Ik herinner me een scène waarin hij in zijn tuin, tussen het groen, staat te beeldhouwen. Hij hakt in steen een beeld van zijn eigen hoofd / gezicht.

Dat ‘beeld’ is me altijd bijgebleven. Ik vond het een mooie gedachte: jezelf proberen te doorgronden door een beeld van jezelf te creëren. Een beeld van jezelf te creëren…

In mijn herinnering deed hij het ‘uit zijn hoofd’. Uit datzelfde hoofd dat hij probeerde te houwen.

Het is zo moeilijk om jezelf goed te kunnen zien, maar wel wenselijk.