Vanavond was ze weer op het Journaal: Laika, het ruimtehondje. Voor het gemak werd het verhaal weer voor de helft verteld.

Laika betekent “blaffertje”, ze was een zwervertje en werd van de straat geplukt. Een vrolijk levenslustig hondje zo te zien. Hoewel , had Laika, het stadswolfje, pas echt reden daartoe. Ze raakte verder van haar roots verwijderd dan wie dan ook.

Ze werd namelijk de ruimte ingeschoten en met duizenden liters kerosine onder haar kont, mocht ze geheel in haar eentje de ruimte gaan verkennen, waar ze helemaal niets te zoeken had. Want Laika zou het liefst in de bossen en struiken rondrennen en een beetje wroeten in de grond en muizen opsporen. Dat weet ik zeker.

Maar men had een grotere rol voor haar in gedachten. En zogauw die rol uitgespeeld was, zou ze met een portie automatisch gif in haar automatische voedsel uit haar automatische lijden verlost worden.

Dat ging echter niet door: al na een paar uur was ze overleden aan oververhitting en stress. De wetenschappers waren waarschijnlijk de parameter temperatuur vergeten. Ook niet het eerste waar je aan denkt natuurlijk als je met je hoofd in de sterren zit.

Ik vind het zo’n triest beeld: een klein vrolijk hondje in haar eentje in een capsule en niemand die bij haar was toen ze langzaam verbrandde.

Het staat voor mij ook symbool voor de manier waarop wij deze planeet met zijn allen naar de sodeflikker helpen eigenlijk (ik ben geen vooruitgangsoptimist geloof ik).

Prachtige animatie over Laika.

In 2006 heeft Bibi Dumon Tak het Kinderboekenweekgeschenk van 2006 geschreven: Laika tussen de sterren.