Jaren geleden, toen ik jong was en studeerde, raakte ik hevig gefascineerd door de serie Twin Peaks. Ik moest elke aflevering zien.

Later heb ik de hele serie nogmaals gezien, en nu kijk ik het weer, op de Belgische televisie. Langzamerhand begin ik me te begrijpen.

In de serie komt de Log Lady regelmatig voorbij. Ze draagt altijd een blok hout met zich mee: haar Woudziel. Alsof het haar baby is.

Via haar Woudziel spreekt ze ons toe. Het blok hout spreekt tot haar, en dat geeft ze vervolgens aan ons door.

Het is niet verstandig om de Log Lady aan te horen via je ratio. Slimmer is om een ander kanaal te kiezen.

De Log Lady spreekt via haar Woudziel

Hieronder de transcriptie van haar woorden:

I carry a log – yes.  Is it funny to you?  It is not to me.  Behind all things are reasons.  Reasons can even explain the absurd.  Do we have the time to learn the reasons behind the human being’s varied behavior? I think not.  Some take the time.  Are they called detectives? Watch – and see what life teaches.

[...]

Sometime ideas, like men, jump up and say ‘hello’.  They introduce themselves, these ideas, with words.  Are they words?  These ideas speak so strangely.

All that we see in this world is based on someone’s ideas.  Some ideas are destructive, some are constructive.  Some ideas can arrive in the form of a dream.  I can say it again: some ideas arrive in the form of a dream.

[...]

There is a sadness in this world, for we are ignorant of many things.  Yes, we are ignorant of many beautiful things – things like the truth.  So sadness, in our ignorance, is very real. The tears are real.  What is this thing called a tear?  There are even tiny ducts – tear ducts – to produce these tears should the sadness occur.  Then the day when the sadness comes – then we ask: ‘Will this sadness which makes me cry – will this sadness that makes my heart cry out – will it ever end?’

The answer, of course, is yes.  One day the sadness will end.