Ik ben een ontzettende fan van Midsomer Murders. Hierdoor geïnspireerd heb ik Woudziel in een nieuw jasje gestoken.

Het Engelse platteland met een absurd hoog percentage moorden. Vaak speelt de natuur een grote rol. Er worden bijvoorbeeld vaak moorden gepleegd met behulp van kruiden.

En steevast komt het geluid van een uil voorbij (ik weet even niet welke uil). Ook overdag, maakt niet uit, het kan wel niet, maar goed.

Inspector Barnaby die met zijn vrouw een prachtig huis bewoont. Zijn dochter Cully die af en toe op bezoek komt. De uitjes in het dorp, een schilderijententoonstelling, een lezing, een fair ergens in de buurt. Altijd hetzelfde stramien.

Ook al wordt er gemoord als een gek: ik word er kalm van. De plots ontgaan me, na een kwartier weet ik al niet meer wie wie is en hoe iedereen heet, maar het mag de pret niet drukken.

De aflevering van afgelopen woensdag (met Jeroen Krabbé) sloeg alles wat beelden betreft: prachtige bossen met mist en geheimzinnige beweging overal.