De snaartheorie en het parallelle universum
Gepost door Woudziel zelve op 23/08/2008 om 1:19
Toegevoegd onder: Dromen, Gedachten, Natuurverschijnselen, Symboliek
Sinds enkele weken word ik ‘s morgens moe wakker. Ik heb het gevoel alsof ik de hele nacht heb lopen vechten. Vermoeide spieren. Flarden van dromen staan me bij. Geworstel, geruzie.
Waar ben ik ‘s nachts in vredesnaam mee bezig? Waar ben ik die acht uur?
Één nacht werd ik wakker. Ik was op een plek waar het zo donker was, dat ik dacht dat ik blind geworden was. Paniekerig greep ik het touwtje en trok eraan:
en er was licht. Gelukkig.
Ik bezoek wekelijks een medicijnman. Hij helpt me mijn weg te vinden in dit leven. Hij luistert, zwijgt, stelt vragen en houdt mee een spiegel voor.
Ik heb nog nooit over hem gedroomd, althans niet dat ik me herinner. Maar onlangs kwam hij me bezoeken.
Ik kreeg vioolles van hem. Maar de viool had geen snaren maar houten stokjes waarover ik met de strijkstok streek. De houtjes waren met de hand gesneden, enigszins onregelmatig. Ik kon ze ook ruiken. Ze waren ongeveer 1cm bij 1cm.
Ik had de houtjes verwijderd om ze schoon te maken, maar wist niet meer hoe ze weer teruggelegd moesten worden in hun groeven, maar de medicijnman liet het me zien.
Daarna zweeg hij. Ik wist niet wat te doen: de muziekles duurde nog luttele minuten en ik zou graag nog even spelen maar de medicijnman leek geen zin meer te hebben. Althans, dat dacht ik. Ik dacht, ik denk alleen maar dat ie geen zin meer heeft, wat moet ik doen? Vragen of niet vragen of ik het stuk nog een keer mag spelen?
Heb ik over de snaartheorie gedroomd? Waarbij de snaren door houtjes vervangen zijn? Mijn eigen houtjes-theorie? (Woudziel’s Houtje-Touwtje Theorie.)
Ben ik ‘s nachts in een parallel universum? Waar alles net iets anders loopt? Als je de volgende documentaire bekijkt, sta je nog wel even versteld denk ik. Ik denk dat mijn Woudziel in een van de vele parallelle universums te vinden is.
24 Aug 2008 om 14:57
Wat ben ik blij met dit filmpje, want ik vind de snaartheorie ingewikkelde materie. Hier wordt het helder uitgelegd. Ooit vroeg ik een (ex-)geliefde of hij ook wel eens dacht dat er parallelle universums zijn.. et voilà. Dank!
25 Aug 2008 om 15:03
Liefde is die zonderlinge mengeling van bewondering, respect, aandacht en verlangen, die het mogelijk maakt hoger te leven, boven de wereld uit. We mogen dit niet verwarren met een seksuele relatie, die ook bovenaards kan zijn, maar alleen als er liefde aan te pas komt, terwijl de liefde uit zichzelf al vervullend is voor de geoefende ziel. Zo is het ook met de liefde tot God, die de hele schepping ter proeving voorlegt en ons als getuigen heeft geroepen. Zo is de aarde niet plat en ook niet rond, maar een schaal waarop ons alles aangeboden wordt. Nemen we aan dat de mens zichzelf wenst en gewenst is door God, dan ligt daar de sleutel tot het wenselijk zijn van anderen en de wereld, in die zin dat nadere aandacht graag gegeven wordt.
In deze stemming zegt onze stem een hartelijk welkom en maakt de ziel een gastvrij verblijf gereed voor de ander, de bezoeker in het leven, die een boodschap van verre brengt, met nieuwe zaden en vruchtbeginsels. Door de kruisbestuiving verkrijgen beide levenden meer kracht in hun strijd tegen de veroudering, de dood. Deze gedachte aan de dood, die ons allen een keer komt bezoeken, zou ons in het leven solidair met elkaar moeten stemmen, en dat doet het ook in het werk van het ziekenhuis, de brandweer etcetera. Verhoogd bewustzijn door het besef van de tijdelijkheid van dit alles, is het begin van de oplossing van het lijden, waarmee wijzelf en de anderen geraakt worden. Als we dan nog elkaar steunen, door aandachtig te luisteren en nadenkend en meevoelend te reageren, kunnen we in een opwaartse spiraal elkaar uit het moeras trekken.
Want ook dit is de wereld: een moerasdelta, een woestijn en grootgebergte en in al deze plaatsen zullen we psychisch kunnen komen te verkeren. Want de uiterlijke wereld en de innerlijke wereld zijn op mysterieuze wijze met elkaar verbonden, net zoals het eigene verbonden is met het vreemde en het bewuste met het onbewuste. In het geheel van samengestelde tegenwichten, is de mens een slappe koord danser. Het evenwicht is een dynamisch proces en geen statische toestand, steeds zijn kleine correcties en tegenbewegingen nodig om het centrale punt van de mens en het balanceerpunt van het koord met elkaar te doen corresponderen. Dit vereist jaren oefening en velen zien we vallen door onder- of hypercorrectie. Evenwicht is het gelukkig overeind blijven.
Laten we zeggen dat de innerlijke vonk die goddelijk van oorsprong is en naar goddelijke grond zoekt, in de liefde overspringt naar de geliefde. Deze geliefde is alomtegenwoordig in de geest van de liefhebber en overal ziet hij aanleiding in om dromen te vlechten rond deze ene. Deze dromen zijn even reëel als de zogenaamde werkelijkheid, die immers door het oog gezien wordt dat eerst gedroomd heeft. Deze positieve vereniging van de droom en werkelijkheid, of denkbeeld en realiteit stamt van Emmanuel Kant en is een verwoording van een aloud besef dat al in de Bijbel in het eerste hoofdstuk Genesis gestalte krijgt. Daarin loopt God en mensen in het paradijs achterna, benieuwd als-I is naar hoe de mensen al het levende namen geven. God is dus niet alwetend, en de mens is naamgevend en hierover zegt de Bijbel dan: en hoe de mensen al het levende noemen, zo zal het heten. Dit heten, een naam hebben, is een zijn zijn.
26 Aug 2008 om 21:42
@Nienke: Ik denk dat het parallelle universum is bedacht door mensen (wetenschappers, maar dat zijn ook mensen) die niet gelukkig zijn in dit universum. Ik denk dat het concept mij daarom ook bijzonder aanspreekt momenteel.
@deewa: prachtig, ik snap niet alles, maar ik voel wel waar het over gaat.